سلامی به گرمای روز های تابستون

فکر کنم خیلی وقته سر به وبلاگم نزدم

آخه یه خورده سرم شلوغ بود

اول از همه فرا رسیدن ماه مبارک  رمضان رو به همه ی دوستان عزیزم تبریک میگم

دوم به همه ی کنکوری های امسال خسته نباشید میگم و امیدوارم  همشون از نتایج آزمون

راضی باشند.

سوم  شروع درس خوندن رو به کنکوری های سال ۸۹  تبریک میگم و امیدوارم سال دیگه هممون

از أزمون راضی باشیم.از جمله خودم و دوست عزیزم  فاطمه جان.

از همه ی شما دوستان عزیز التماس دعا دارم.

رنگ خاموشی در طرح لب است

                                                    بانگی از دور مرا می خواند

                                                   لیک پاهایم در قیر شب است

رخنه ای نیست در این تاریکی

در ودیوار بهم پیوسته

                                                  سایه ای لغزد اگر روی زمین

                                                 نقش وهمی است ز بندی رسته

نفس آدم ها

سر به سر افسرده

                                               روزگاری است در این گوشه ی پژمرده هوا

                                               هر نشاطی مرده

دست جادویی شب

در به روی من و غم می بندد

                                             می کنم هر چه تلاش

                                              او به من می خندد

 نقش هایی که کشیدم در روز

شب ز راه آمد و با دود اندود 

                                            طرح هایی که فکندم در شب

                                             روز پیدا شد و با پنبه زدود

دیر گاهی است که چون من همه را

رنگ خاموشی در طرح لب است

                                            جنبشی نیست  در این خاموشی

                                            دست ها پاها  در قیر شب است   

مطلبی که می خوام بنویسم یه نتیجه گیریه. اما میخوام نظر شما دوستان عزیز رو هم  بدونم .اگه دارم اشتباه می گم شما کمکم کنید.

این روزها  درهمه طرف صبحت از دهه ی فجر و انقلاب ایران و خون پاک شهدا و شجاعت ها و فداکاری ها ی جوانان و نوجوانان اون زمانه. خیلی برام جالبه که یک ملت با همکاری هم تونستندیک حکومت رو تغییر بدن.خیلی قشنگه وقتی که می شنوی جوانان و نوجوانان یک کشور از جون خودشون و از زندگیشون مایه گذاشتن تا ما یه حکومت مردمی و مستقل داشته باشیم. من اطلاعات زیادی در این باره ندارم فقط می دونم هر ساله توی بهمن ماه یه دهه ای وجود دارد که توش از همه ی این حوادث حرف می زنند.ولی نمی دونم تفاوت این دولت با اون دولت در انجام کاراش چیه؟ اونا یی که طرفدار شاه هستند از اون طرفداری میکنند و اونایی که مخالف شاه هستند از حکومت خویش طرفداری می کنند اما واقعا بیایید یه بار واقع بین باشیم این همه تعصب  را بزاریم کنار وبا عقل خودمون فکر کنیم کدام یکی از اینها خوب هستند ؟ همانطور که دولت شاه مشکلاتی داشت دولت الان ما هم با مشکلاتی زیادی روبروه است اما متاسفانه فقط طرفداران این حکومت تعصب دارند فکر میکنند چون این دولت دینش اسلام پس هیچ مشکلی نداره اما نه این حکومت هم مشکلات زیادی داره . جوانانی که در زمان شاه بودند حکومت شاه را سرنگون کردند و 8سال در جبهه های جنگ شجاعانه جنگیدند اما جوانان امروز ایران ما...........؟!!راستی تا به حال از خودمون پرسیدیم چرا؟ چرا؟چرا؟ جوانانی که قراره اینده سازان این مملکت باشند با تحصیلات عالیه معتاد هستند به دنبال هدف خود درس خواندند اما درحال حاضر بیکارند؟! چرا کسی به فکر نیست چرا سعی نمیکنند جوانان را مثل جوانان دیروز تربیت کنند؟ چرا چشمامونا روی حقایق بستیم ؟اینها قراره این مملکت را اداره کنند. کاش بفهمیم که اول بایدبه فکرآینده سازان این مملکت باشیم تا با داشتن جوانانی با غیرت وشجاع کشوری آباد وسربلند داشته باشیم پس یاد بگیریم که صورت مساله را پاک نکنیم بگردیم دنبال راه حل.....       

           دلم میخواهد فقط فریاد بکشم و همه را از فاجعه خبر کنم!!!!!!!!!!!!!                     

روی من خروارها از خاک بود              وای قبر من چه وحشتناک بود

 تا میان گور رفتم دل گرفت                قبر کن سنگ لحد را گل گرفت

بالش زیر سرم از سنگ بود               غرق وحشت سوت وکور وتنگ بود

ناله میکردم ولیکن بی جواب             تشنه بودم تشنه ی یک جرعه آب

خسته بودم هیچ کس یارم نشد        زان میان یک تن خریدارم نشد

هر که آمد پیش حرفی راند ورفت      سوره ی حمدی برایم خواند ورفت

نه شفیعی نه رفیقی نه کسی         ترس بود ووحشت ودلواپسی

آمدند ازراه در دم دوملک                    تیره شد در پیش چشمانم فلک

یک ملک گفتا بگو نام تو چیست            آن یکی فریادزد رب تو کیست

ای گنه کار سیه دل بسته پر                  نام اربابان خود یک یک ببر

در میان عمر خودکن جستجو                کارهای نیک وزشت خود بگو

ما که ماموران حق داوریم                    اینک تورا سوی جهنم می بریم

گفتم :عمر خودت کردی تباه                  نامه ی اعمال تو گشته سیاه

دیگر آنجا عذرخواهی دیر بود               دست وپایم بسته در زنجیر بود

ناامید ازهر کجا ودل فکار                   می کشیدندم به خفت سوی نار

ناگهان الطاف حق آغاز شد                   از جنان درهای رحمت باز شد

مردی آمد از تبار آسمان                       نور پیشانیش فوق کهکشان

چشم هایش زندگانی می سرود          درد را از قلب آدم می زدود

گیسوانش نط پر جوش وخروش          در رکابش قدسیان حلقه به گوش

صورتش خورشید بود وغرق نور            جام چشمانش پراز شرب ظهور

لب که نه سر چشمه ی آب حیات         بین دستانش کائنات وممکنات

خاک پایش تربت عرش برین               طره ای از گیسویش حبل المتین

در قدوم آن نگار مه جبین                    از جلال حضرت عشق آفرین

بر سرش دستار سبزی بسته بود      در دلم مهرش عجب بنشسته بود

دو ملک سر رابه زیر انداختند             بال خود را فرش راهش ساختند

غرق حیرت داشتند این زمزمه               آمده اینجا حسین فاطمه (س)

صاحب روز قیامت آمده                        گویا بهر شفاعت آمده

سوی من آمد مرا شرمنده کرد               مهربانانه به رویم خنده کرد

گفت :آزادش کنید این بنده را                 خانه آبادش کنید این بنده را

اینکه اینجا این چنین تنها شده              کام او با تربت من واشده

مادرش او را به عشقم زاده است       گریه کرده بعد شیرش داده است

بارها بر من محبت کرده  است      سینه اش را وقف هیئت کرده است 

این که می بینید درشوراست وشین  ذکر لالایی اش بوده یا حسین (ع)

دیگران غرق خوشی وهلهله               دیدم او راغرق شور وهروله

با ادب در مجلس ما می نشست  او به عشق من دلش از غم شکست

سینه چاک آل زهرا(س) بوده است          چای ریز مجلس مابوده است

خویش را در سوز عشقم آب کرد          عکس من را بر دل خود قاب کرد

اسم من راز ونیازش بوده است             خاک من مهرنمازش بوده است

پرچم من را به دوشش می کشید           پا برهنه درعزایم می دوید

اقتداءخواهرم زینب نمود                     گاه می شد صورتش بهرم کبود

بارها لعن امیه کرده است                    خویش را نذر رقیه کرده است

تا که دنیا بوده از من دم زده                      او غذای روضه ام راهم زده

 اینکه در پیش ما گردیده بد                جسم وجانش بوی روضه میدهد

حرمت من را به دنیا پاس داشت            ارتباطی تنگ با عباس داشت

نذر عباسم به تن کرده کفن                   روز تاسوعا شده سقای من  

گریه کرده چون برای اکبرم                    با خود او را نزد زهرا می برم  

هر چه باشد او برایم بنده است        او بسوزد صاحبش شرمنده است

در مرامم نیست او تنها شود                 باعث خوشحالی اعداء شود

در قیامت عطر بویش می دهم              پیش مردم آبرویش می دهم

باز بالاتر به روز سرنوشت                 می شود همسایه من در بهشت

 آری آری هر که پابست من است نامه اعمال او دست من است

خدایا چرا دوست به دوست خیانت می کنه.چرا همه به همدیگر دروغ می گند.مگه نمی دونند که روز حسابی هم هست مگه نمیدونند که بالاخره یه جا باید جواب پس بدند.خدا جون تو که میدونستی بنده هات اینجوریند چرا  این دنیای فانی با آدماشو رو آفریدی.

یک روز کارمند پستی که به نامه هایی که آدرس نامعلوم دارند رسیدگی می کرد، متوجه نا مه ای شد که روی پاکت آن با خطی لرزان نوشته شده بود نامه ای به خدا .

با خودش فکر کرد بهتر است نامه را باز کرده و بخواند. در نامه این طور نوشته شده بود:

( خدای عزیزم بیوه زنی 83 ساله هستم که زندگی ام با حقوق نا چیز باز نشستگی می گذرد. دیروز یک نفر کیف مرا که صد دلار در آن بود دزدید. این تمام پولی بود که تا پایان ماه باید خرج می کردم. یکشنبه هفته دیگر عید است و من دو نفر از دوستانم را برای شام دعوت کرده ام. اما بدون آن پول چیزی نمی توانم بخرم . هیچ کس را هم ندارم تا از او پول قرض بگیرم. تو ای خدای مهربان تنها امید من هستی به من کمک کن. )

کارمند اداره پست خیلی تحت تاثیر قرار گرفت و نامه را به سایر همکارانش نشان داد. نتیجه این شد که همه آنها جیب خود را جستجو کردند و هر کدام چند دلاری روی میز گذاشتند. در پایان نودوشش دلار جمع شد و برای پیرزن فرستادند. همه کارمندان اداره پست از اینکه توانسته بودند کار خوبی انجام دهند خوشحال بودند.
عید به پایان رسیدو چند روزی از این ماجرا گذشت. تا این که نامه دیگری از آن پیرزن به اداره پست رسید که روی آن نوشته شده بود نامه ای به خدا.

همه کارمندان جمع شدند تا نامه را باز کرده و بخوانند. مضمون نامه چنین بود :

(خدای عزیزم. چگونه می توانم از کاری که برایم انجام دادی تشکر کنم. با لطف تو توانستم شامی عالی برای دوستانم مهیا کرده و روز خوبی را با هم بگذرانیم. من به آنها گفتم که چه هدیه خوبی برایم فرستادی البته چهار دلار آن کم بود که مطمئنم کارمندان اداره پست آن را برداشته اند

یکی از بهترین دوستای من هفت روزپیش مادر بزرگ مهربون و عزیزش  رو از دست داد.اون یکی از اون جوان هایی بود که عاشق مادر بزرگش بود و این اتفاق ضربه ی بدی بهش زد.

بیایید به هم قول بدیم که تا هستند قدر مهربونی ها شون رو بدونیم وبا بی احترامی دلشون رو نشکنیم که ممکن روزی به خاطره از دست دادنشون حسرت بخوریم.

فاطمه جان در گذشت مادر بزرگ مهربانت را به تو دوست  عزیزم تسلیت می گویم ما را هم در غم خود شریک بدان.

 سرو ها و سپیدار ها در راستای قامتت خم گشته اند

آخر مگرهستی طفیل تو نیست

مگر عالم برای تو نیامده

من می دانم که آن روز دیر نیست

شاید همین فردا باشد

تو در یایی و ما رود روانیم

                            اگر یک روز هم ابری ببارد

تو خورشیدی و ما رنگین کمانیم